Hoe ik leerde dat het niet altijd goed is om sterk en onafhankelijk te willen zijn. 

Ik was er trots op zo sterk en onafhankelijk te zijn. “Ik heb alles onder controle, ik kan het zelf oplossen, ik heb niemand nodig.” Ja, hoor. Wat een lulkoek. 

Ik dacht dat het beter was voor iedereen als ik gewoon mijn eigen boontjes dopte. Ik werd er een expert in om alles in hokjes te stoppen en straalde uit: “Ik heb het onder controle, ik heb geen hulp nodig, ik ga jou er niet mee lastig vallen”. Ik zag de ironie er wel van in: ik had vier jaar gewerkt als vrijwilliger op een hulplijn voor mensen in acute nood en het is niet een keer bij me opgekomen dat iemand die belde met een noodkreet een zwakkeling was – integendeel, ik bewonderde juist hun kracht en moed om over hun problemen te praten. Maar op de een of andere manier legde ik nooit een verband met mijn eigen situatie. 

Ik maakte mezelf wijs dat mijn problemen niet zo groot waren. Het was niets dat ik niet aankon. Maar in werkelijkheid was het eerder een teken van zwakte dan van kracht. Ik durfde niet toe te geven dat ik een schouder nodig had om op uit te huilen, omdat ik bang was dat ik dan helemaal in zou storten.  

Natuurlijk kun je niet eeuwig blijven volhouden dat alles in orde is, met een alcoholist als partner, een huwelijk dat op instorten staat, de zorg voor een kleuter en een overdaad aan werkstress, terwijl je nooit eens een keer een nacht goed door kunt slapen en je de hele tijd rondloopt met een knoop in je maag en een gevoel van paniek alsof je zonder remmen op de snelweg rijdt en je banden op het punt staan om van je auto te vallen.  

Op een gegeven moment ontkom je er niet meer aan om toe te geven wat er aan de hand is. Toen ik dat eenmaal deed, voelde ik me zo dom dat ik dat niet veel eerder had gedaan! Ik was bang dat mensen me zouden veroordelen, maar ik ontmoette alleen maar vriendelijkheid en zorgzaamheid. Mensen hielpen op manieren die ik niet eens had kunnen bedenken, zonder dat ik er om hoefde te vragen. Van praktische hulp – kinderopvang, taxi spelen of helpen met verhuizen – tot de ruimte krijgen om helemaal jezelf te zijn bij iemand die om je geeft.  

Het was een omslagpunt voor mij: tijd om onafhankelijkheid niet langer als deugd te zien en om te leren herkennen wanneer ik het als schild gebruikte om mijn kwetsbaarheid niet te hoeven tonen.

Je kwetsbaarheid durven laten zien is pas echt sterk. Hulp vragen is niet alleen het beste wat je voor jezelf kunt doen, het maakt je band met anderen ook sterker. Relaties zijn gebouwd op vertrouwen, eerlijkheid en zorg voor elkaar. Als we niet durven toe te geven dat we af en toe hulp nodig hebben, zijn we niet eerlijk, hebben we geen vertrouwen in de ander en geven we de ander ook niet de kans om voor ons te zorgen. Om met Brené Brown, expert op het gebied van menselijke verbindingen, te spreken: “kwetsbaar zijn is de sleutel tot leven met hart en ziel”. 

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: