Wat als je leven opeens verandert in een emotionele achtbaan? 

door Carole Sullivan

“Verhuizen, emigreren en een nieuwe relatie, en dan ook nog eens allemaal tegelijk, daar ging de balans in mijn leven! 

Hoe goed ik de praktische kanten van mijn verhuizing naar een ander land ook had voorbereid, de emotionele achtbaan waarin ik terecht kwam, had ik niet verwacht. Ik had het effect van mijn beslissingen op mijn emoties volledig onderschat. 

Het was een grote beslissing om weg te gaan uit Mallorca, mijn thuis voor de afgelopen 18 jaar en waar ik een grote vriendenkring heb. Ik wilde terug naar de UK, om dichter bij mijn familie te zijn. Het was geen gemakkelijke beslissing, en ik gebruikte allerlei tools om mijn gedachten op een rijtje te krijgen. 

Mijn gevoelens waren onder te verdelen in twee categorien: mijn bewuste en onbewuste emoties. De bewuste waren meer van het type zorgen: doe ik het juiste, hoe organiseer ik de verhuizing en hoe date je met iemand als je midden in een verhuizing zit. Hoewel deze praktische zaken veel ruimte in je hoofd innemen, kon ik er rationele antwoorden op bedenken. 

Onbewuste emoties zijn een heel ander verhaal. Ik werd overvallen door allerlei gevoelens die op de meest onverwachte manieren opkwamen. Ik heb dagen dat ik me echt niet kan focussen of heel vroeg wakker wordt en meteen begin te piekeren. Ik geef mezelf tijd om te begrijpen wat er gebeurt en kom er steeds meer achter hoe verdrietig ik eigenlijk ben om uit het huis te vertrekken dat ik met mijn overleden man heb gebouwd. Dat ik me kan verheugen op een volgende stap in mijn leven en hem tegelijkertijd enorm kan missen. Dat ik klaar ben om verder te gaan, maar dat het ook eng is. 

Deze gevoelens de ruimte geven en mijn tranen laten vloeien, hielp me met deze grote veranderingen om te gaan. Ik voel me graag sterk en in controle, maar erover praten en huilen luchtte op. Erover schrijven in mijn dagboek en gesprekken met vrienden zorgde dat ik mijn emoties beter begreep en zelfs kon omarmen.  

Ze houden me niet tegen om mijn leven te veranderen, maar herinneren me eraan dat, zelfs na 4 jaar, het rouwproces nog volop aan de gang is. En dat ik nu meer dan ooit mijn zelfzorg en gezondheid in de gaten moet houden.

De acceptatie dat ik praktische en emotionele steun nodig had, bleek voor mij de sleutel om weer enigszins in balans te komen”.

*Een van de oefeningen die voor mij heel goed werkte was ‘the grid’. Je vindt de oefening hier. 

Dopamine detox: wat heb ik me op mijn hals gehaald?

Toen Sarah The Happy Ladder vertelde over haar Dopamine Detox, waren we op zijn zachtst gezegd verbaasd. Dopamine, dat is toch een gelukshormoon? Dopamine doet allerlei dingen in je lijf, maar is toch het meest bekend omdat het je een gevoel van plezier en beloning geeft. Waarom wilde Sarah het een tijdje zonder doen? Lees haar verhaal hier….

Toen mijn partner aankondigde dat hij een dopamine detox wilde doen, viel ik bijna van mijn stoel. Een dopamine detox? Bedoel je alles opgeven waar je blij van wordt?

Hij liet mij de video “DOPAMINE DETOX | How To Take Back Control Over Your Life” zien, van Niklas Christl en legde uit dat we gedachteloos heel veel dingen doen die ons een quick shot of happiness geven. Eindeloos scrollen op social media terwijl we op de bus wachten om ons niet te vervelen. Onszelf belonen met een glas wijn – of twee – na een lange werkdag. Allemaal quick fixes: maar maken ze ons leven echt gelukkiger?

Ik nam, met de nodige tegenzin en niet echt gemotiveerd, de uitdaging aan en daarmee begon een week zonder dopamine.

Dit waren de regels:

1. Geen social media (ook geen YouTube)
2. Geen series of films kijken
3. Geen junk food of frisdrank
4. Geen porno
5. Geen muziek luisteren
6. Geen alcohol, geen drugs, niet roken
7. Geen chocolade

En zo begon de week.

Toen mij de regels werden uitgelegd, maakte ik me het meeste zorgen over het niet kijken van series of films. Na een lange werkdag plof ik graag op neer de bank om Netflix te kijken, om mijn hoofd uit schakelen. Het liefst iets stoms waarvoor ik niet eens echt hoef op te letten. Soms keek ik ook nog tegelijkertijd een video op TikTok of Instagram, gewoon om het geluid van de buitenwereld te overstemmen. Ik kon echt geergerd zijn als iemand me na 6 uur belde, uit mijn eigen bubble haalde en me weer confronteerde met de buitenwereld. Een boek lezen of schilderen was veel te vermoeiend, ik wilde gewoon liggen, niets doen en uitschakelen.

Deze challenge veranderde alles.

Ik kwam erachter dat ik heel veel dingen uit de lijst gebruikte om een shotje geluk te krijgen. Ik hou echt van een goed glas wijn, speciaal na een lange werkdag, en ik ben een echte chocaholic. Wat me het meest verraste was dat ik tegen mijn partner zei “Ik drink niet eens veel frisdrank” terwijl dat juist misging deze week. Zonder na te denken nam ik een colaatje aan en realiseerde me pas achteraf dat ik daarmee de regels overtrad. Je moet echt wel opletten bij deze challenge, want heel veel van de “verboden dingen” zijn helemaal opgenomen in ons leven. Je hoort bijvoorbeeld overal muziek. Het is bijna onmogelijk om niet naar muziek te luisteren als het in elke winkel of restaurant op staat.  Het lijkt meer op een noodzaak dan een luxe. Op dag vier ging ik ‘s morgens naar mijn werk en de autoradio stond aan. Ik dacht er niet eens aan om die uit te zetten, sterker nog, ik zette hem harder om wakker te blijven. Alweer besefte ik me pas achteraf dat ik niet naar muziek mocht luisteren. Op de terugweg gebeurde hetzelfde, ik kwam pas halverwege de rit tot het besef dat ik de radio moest uitzetten. En toen ik de radio had uitgezet, was het eigenlijk heerlijk en ontspannen. De zon scheen, ik hoorde de vogels fluiten en ik keek echt om me heen.

Social media was op een of andere manier niet zo’n punt, behalve dan dat ik social media gebruik voor mijn werk (dat had ik mezelf toegestaan). Ik miste het scrollen niet. De eerste paar dagen was ik telkens geneigd om mijn telefoon te pakken maar dat werd steeds minder en minder. Aan het eind van de week was voelde ik me echt gelukkiger zonder al die zinloze informatie. Mijn vriendinnen waren op skivakantie, en ik wist dat ze zouden posten, dus ik had gevraagd of ze mij persoonlijk wat foto’s en berichtjes wilden sturen. Het bleek veel leuker, ik voelde me echt veel meer betrokken dan bij het kijken naar posts als een buitenstaander.

Gedurende de detox-week voelde ik me meer geaard en in balans dan ooit en …. ik had veel meer tijd. Ik maakte mijn huis vaker schoon, ging meer lopen in plaats van met de scooter, ik praatte meer met vrienden en ik sliep echt goed. Ik voelde me minder opgejaagd en onrustig. Deze challenge gaf me een soort meditatief gevoel, alsof ik alles met meer aandacht deed. Ik dacht vaker terug aan mooie momenten in mijn leven: de tijd dat ik in het buitenland woonde of leuke vakanties met vrienden. Alles wat ik deed of dacht had op een of andere manier meer waarde dan daarvoor.

Zou ik het weer doen?

Ik doe dit zeker nog een keer. Ik denk zelfs dat ik er mee door ga, met een beetje aangepaste regels. Ik ben muzikant, dus luisteren naar muziek is mijn werk en mijn leven. Maar als ik in de auto zit, en niet de muziek kan opzetten die ik wil horen, dan zet ik niet meer de radio aan om naar muziek te luisteren die ik niet eens leuk vind, met reclame tussendoor. Geen series kijken was echt een uitdaging, maar ik had zoveel meer tijd om aan mijn muziek te werken, bij te praten met vrienden en aan leuke nieuwe projecten te werken. Of ik nooit meer ga Netflixen? Vast niet, maar ik wil er wel meer structuur in aanbrengen, misschien door om de paar dagen naar iets te kijken. Ik ga zeker minder op social media. Omdat ik het voor mijn werk gebruik, ga ik me meer focussen op zenden dan ontvangen. Ik ben niet meer bang om iets te missen. Ik mis echt niets. En als ik iets wil volgen, zoals wat mijn vrienden op vakantie beleven, dan vraag ik wel of ze mij af en toe persoonlijk iets sturen, of we kletsen lekker bij als ze terug zijn.

Singer songwriter Sarah Burger is geboren en getogen in Rotterdam. En zo nuchter als de stad is, zo nuchter zijn haar liedjes. Straight to-the-point en zonder poespas maar soms toch wel met een zoet randje. Ze houdt haar optredens graag klein, zodat ze met iedereen kan praten en vooral iedereen ziet lachen. Ze tovert het liefst een glimlach op elk gezicht. Een glimlach van humor, een glimlach door herinnering of een glimlach van herkenning. De liedjes zijn persoonlijk, uit eigen ervaring, maar ook erg herkenbaar voor vrijwel iedereen. Luister zelf maar. 

Hoe ik leerde dat het niet altijd goed is om sterk en onafhankelijk te willen zijn. 

Ik was er trots op zo sterk en onafhankelijk te zijn. “Ik heb alles onder controle, ik kan het zelf oplossen, ik heb niemand nodig.” Ja, hoor. Wat een lulkoek. 

Ik dacht dat het beter was voor iedereen als ik gewoon mijn eigen boontjes dopte. Ik werd er een expert in om alles in hokjes te stoppen en straalde uit: “Ik heb het onder controle, ik heb geen hulp nodig, ik ga jou er niet mee lastig vallen”. Ik zag de ironie er wel van in: ik had vier jaar gewerkt als vrijwilliger op een hulplijn voor mensen in acute nood en het is niet een keer bij me opgekomen dat iemand die belde met een noodkreet een zwakkeling was – integendeel, ik bewonderde juist hun kracht en moed om over hun problemen te praten. Maar op de een of andere manier legde ik nooit een verband met mijn eigen situatie. 

Ik maakte mezelf wijs dat mijn problemen niet zo groot waren. Het was niets dat ik niet aankon. Maar in werkelijkheid was het eerder een teken van zwakte dan van kracht. Ik durfde niet toe te geven dat ik een schouder nodig had om op uit te huilen, omdat ik bang was dat ik dan helemaal in zou storten.  

Natuurlijk kun je niet eeuwig blijven volhouden dat alles in orde is, met een alcoholist als partner, een huwelijk dat op instorten staat, de zorg voor een kleuter en een overdaad aan werkstress, terwijl je nooit eens een keer een nacht goed door kunt slapen en je de hele tijd rondloopt met een knoop in je maag en een gevoel van paniek alsof je zonder remmen op de snelweg rijdt en je banden op het punt staan om van je auto te vallen.  

Op een gegeven moment ontkom je er niet meer aan om toe te geven wat er aan de hand is. Toen ik dat eenmaal deed, voelde ik me zo dom dat ik dat niet veel eerder had gedaan! Ik was bang dat mensen me zouden veroordelen, maar ik ontmoette alleen maar vriendelijkheid en zorgzaamheid. Mensen hielpen op manieren die ik niet eens had kunnen bedenken, zonder dat ik er om hoefde te vragen. Van praktische hulp – kinderopvang, taxi spelen of helpen met verhuizen – tot de ruimte krijgen om helemaal jezelf te zijn bij iemand die om je geeft.  

Het was een omslagpunt voor mij: tijd om onafhankelijkheid niet langer als deugd te zien en om te leren herkennen wanneer ik het als schild gebruikte om mijn kwetsbaarheid niet te hoeven tonen.

Je kwetsbaarheid durven laten zien is pas echt sterk. Hulp vragen is niet alleen het beste wat je voor jezelf kunt doen, het maakt je band met anderen ook sterker. Relaties zijn gebouwd op vertrouwen, eerlijkheid en zorg voor elkaar. Als we niet durven toe te geven dat we af en toe hulp nodig hebben, zijn we niet eerlijk, hebben we geen vertrouwen in de ander en geven we de ander ook niet de kans om voor ons te zorgen. Om met Brené Brown, expert op het gebied van menselijke verbindingen, te spreken: “kwetsbaar zijn is de sleutel tot leven met hart en ziel”. 

Hoe vind ik het perfecte cadeau?

Ho ho ho. Het is bijna zover: mijn favoriete tijd van het jaar, met de geweldige traditie van cadeaus geven.

Ik houd van cadeaus geven. Sterker nog, ik heb er mijn werk van gemaakt! Ik ben mede-oprichter van een bedrijf dat start-ups in ontwikkelingslanden en sociale bedrijfjes ondersteunt, door hun producten in kerstpakketten te verkopen.

Elk jaar geniet ik er enorm van om cadeaus te bedenken die de ontvanger – en het bedrijf dat ze weggeeft – blij maken. De economische ontwikkeling die we daarmee brengen waar dat het hardst nodig is, is heel motiverend. Het is niet gemakkelijk om elk jaar iets origineels te verzinnen dat door iedereen wordt gewaardeerd, maar als het lukt is het heel vervullend.

Ik houd prive ook van cadeaus geven. Ik sta er in mijn familie om bekend – en wordt er goedmoedig mee geplaagd – dat ik al in mei bezig ben met de ‘perfecte’ cadeaus voor iedereen. Soms vergeet ik ze ook weer en kom ik ze in januari tegen in een la, en daarom houd ik stiekem een cadeaulijst bij in mijn telefoon.

En ik ben zeker niet de enige: kerstcadeau inkopen breken ieder jaar weer een record, vooral bij de grote online winkels als Bol en Amazon, resulterend in miljoenen pakjes die worden verzonden, samen met tonnen plastic en karton.

Uit een onderzoek van American Express kwam dat 86% van de Millennials meer uitgeeft dan gepland aan dure cadeaus voor hun partner, kinderen en familieleden. En niet alle cadeaus werden gewaardeerd: uit cijfers van de retail-industrie en Oracle blijkt dat meer dan de helft van de aankopen (voornamelijk kleding en gadgets) wordt teruggestuurd, met een tsunami aan terug-stortingen, logistiek, tijd en transport tot gevolg.

Waarom geven we eigenlijk cadeaus? 

Kennelijk is het geven van cadeaus zo oud als de mensheid, maar de traditie van cadeaus tijdens de feestdagen wordt toegeschreven aan de Romeinse keizer Caligula, die publiekelijk aankondigde dat hij cadeaus wilde ontvangen op de eerste dag van het nieuwe jaar.

Allerlei studies laten zien dat er veel psychologie achter zit, wat ook stress kan veroorzaken. Schuldgevoel, competitie binnen de familie of het willen voldoen aan verwachtingen kan ervoor zorgen dat we teveel uitgeven. We kunnen ons verplicht voelen om iets duurs te kopen voor iemand waarvan we zelf iets duurs hebben gekregen, precies hetzelfde bedrag aan iedereen te spenderen of om dat ene ding voor de kinderen te kopen omdat alle andere ouders dat ook doen.  En als onze partner/moeder/beste vriendin ons iets geeft dat we afschuwelijk vinden, betekent dat dan dat ze niet van ons houden?

Laten we even diep ademhalen en het heel anders doen dit jaar.  De bedoeling van een cadeau is toch om je liefde en waardering te laten blijken, de relatie te verdiepen en de ontvanger zich gezien en geliefd te laten voelen? Dat heeft weinig te maken met hoeveel je uitgeeft en des te meer met hoeveel tijd en aandacht je eraan besteedt.

Het is ‘de gedachte die telt’

Dat betekent niet dat het niet uitmaakt wat je geeft. Het gaat er om echt te bedenken waar iemand gelukkig van wordt. De tijd en de moeite om iets te kopen of zelf te maken. Het mooi in te pakken met een persoonlijk bericht erbij. En het een goed karma te geven door het zo duurzaam mogelijk te doen.

Op zoek naar ideeen? Je kunt een erfstuk of een geliefd sieraad vakkundig laten restaureren, een prachtige herinnering in een lijst cadeau doen of een familie-kookboek beginnen door op pagina 3 jouw favoriete recept te schrijven en het rond te laten gaan in de familie.

Geen idee waarmee je jouw geliefden echt blij maakt? Dat zou je wat meer tijd met hen door moeten brengen om daarachter te komen. En ho,ho,ho, is dat niet precies waar het kerstseizoen om draait?

Hoe krijg ik mijn zelfzorg weer op de rails

Ik weet dat zelfzorg belangrijk is, ik heb er alles over gelezen en er zelfs een boek over geschreven. Het is echt het belangrijkste wat we kunnen doen om ons tevredener te voelen, maar toch sneeuwt het soms onder in de dagelijkse drukte. Ik heb het over zelfzorg in de vorm van een ontspannend warm bad of een manicure, maar ook over de tijd nemen om even bij mezelf in te checken, te zien hoe het met me gaat.   

Mijn waarschuwingssignaal dat mijn zelfzorg op een te laag pitje staat is wanneer ik me moe, kribbig of slap ga voelen en het me moeite gaat kosten om alles onder controle te houden. Ik begin om mijn nagels te bijten en ik zeg veel sneller ja tegen een glas wijn. Raar maar waar: juist in drukke tijden zou ik meer tijd aan mezelf zou moeten besteden, omdat alles dan soepeler gaat en ik me een stuk gelukkiger voel.  

Als ik aandacht aan mezelf besteed, eet ik gezonder, maak ik tijd vrij om te sporten en ga ik vroeger naar bed. Ik weet dat ik me altijd goed voel na een gezonde maaltijd en een goede nacht slaap.  En dat ik groepslessen minder snel afzeg. En als ik me goed voel, heb ik vaker zin in een goed boek met een glas kruidenthee, dan een serie op Netflix met een glas wijn. En ik heb genoeg energie om af te spreken met vrienden en familie – die weer belangrijk zijn om dingen te relativeren en in perspectief te zien. 

Voor mij het belangrijk als mijn financiën goed geregeld zijn. Ik houd ervan om te weten hoe ik ervoor sta, af en toe te checken of ik gelukkig ben met mijn leven, of ik me goed voel  bij waar ik naartoe ga en of mijn leven klopt met mijn persoonlijke waarden.

Het klinkt alsof ik het allemaal onder controle heb, en ja, ik weet steeds beter wanneer ik mezelf verwaarloos, maar toch laat ik het soms uit mijn handen vallen. Als dat gebeurt, pak ik mijn agenda en mijn dagboek, om te kijken hoe ik met mijn tijd omga. Tijd is het enige waar ik niet meer van kan krijgen, dus is het zaak om die wijs te besteden. Het klinkt misschien ouderwets, maar door mijn week op te schrijven in mijn dagboek, kan ik goed zien waar mijn tijd en energie heen gaat. Dat helpt mij om prioriteiten te stellen – en mijn zelfzorg voorop te stellen. 

Het leven verandert de hele tijd, en ik word er steeds beter in om mijn zelfzorg op de rit te houden – en sneller te herkennen wanneer het mis gaat.

Wat betekent zelfzorg voor jou? Hoe gaat het met jou? Wat zijn jouw waarschuwingssignalen wanneer je niet goed voor jezelf zorgt? Welke lessen heb jij geleerd? En welke tips zou je met ons willen delen?